Een week niet klagen
Psyche, Zen denken

Een week niet klagen

Na een week langzaam leven, een maand minimaliseren en dertig dagen vol yoga, ga ik een nieuwe uitdaging aan: een week niet klagen. Geen gemopper, geen gezeur, geen gemekker en geen geklaag. Hoe moeilijk kan het zijn?

Klagen is zoiets dat pas opvalt wanneer je er goed op let. Zo vind ik mezelf best een positivo en denk ik, als ik luister naar de gesprekken in de trein en bij het koffiezetapparaat, dat ik minder klaag dan gemiddeld. Maar wees eens eerlijk: wie vindt zichzelf nu wél een klager? Als voorbereiding op deze challenge probeerde ik een paar dagen bewust te zijn van hoeveel ik mopper. Ontdekking één: de ene dag is dit duidelijk meer dan de andere dag. Ontdekking twee: als ik eenmaal begin met klagen, is het lastig om uit deze negatieve (klaag)spiraal te komen. Ontdekking drie: ik klaag vaak over dingen die ik niet kan veranderen. Zo liep ik gister van de trap, gleed mijn telefoon uit mijn hand en kletterde het twee verdiepingen naar beneden. De schade viel mee, maar het duurde even voordat ik klaar was met balen. Tien minuten later mopperde ik omdat mijn OV-chipkaart niet werkte en tijdens het koken vond ik dat de sperziebonen er te lang over deden. Allemaal negatieve gedachtes in minder dan een uur tijd. Wat schiet ik hiermee op?

Waarom niet klagen?

Gesprekken over koetjes en kalfjes hebben vaak één ding gemeen: er wordt geklaagd. Van het weer (“Het is mei, maar nog steeds koud!”) tot de trein (“Ik heb elke dag vertraging. NS kan ook niets goed doen.”). Er wordt wel gezegd dat klagen verbindend werkt. Eigenlijk heel logisch, want klagen is onpersoonlijk, maar je zit wel snel met elkaar op één lijn. Toch vind ik het typisch dat we er zelfs in land als Nederland in slagen om veel te klagen. Er is toch eigenlijk geen reden voor? Waarom doen we het dan toch?

Naast dat ik vind dat ik geen reden heb om te klagen, heeft het ook nadelen: door te klagen komt er een stresshormoon in je hersenen vrij, hetzelfde geldt als je naar iemand anders geklaag luistert. Ook wel secondhand complaining. Dé reden voor mij om een week niet (of minder) te klagen, verwoordt Marlous mooi: “Elke keer dat je klaagt, straal je negatieve energie uit. Naar je omgeving, maar ook naar jezelf. Elke keer dat je klaagt, zou je ook met iets positiefs bezig kunnen zijn.”

Hoe ik een week niet ga klagen

Zoals bij bijna iedere challenge geef ik mezelf weer een aantal spelregels. Niet om het ingewikkeld te maken, maar om juist duidelijk voor mezelf (en jullie!) te zijn. Zo pak ik deze klaagvrije week aan:

  1. Van 10 mei t/m 17 mei probeer ik niet te klagen.
  2. Als ik merk dat ik toch klaag of op het punt sta om te klagen, schrijf ik het op. Wijsheid voor later!
  3. Mijn vriend mag mij erop wijzen als ik toch mopper. Hij stelde voor dat hij een plaat krijgt als ik vijf keer klaag, maar dat gaat niet door.
  4. Ik kan natuurlijk heel krampachtig niet proberen te klagen, maar waarschijnlijk werkt dat averechts. Ook bij deze uitdaging draait het vooral om het creeëren van bewustwording. Niet te streng, maar wel met effect.

“When you complain you make yourself a victim. Leave the situation, change the situation or accept it, all else is madness.” – Eckhart Tolle

Klaag jij veel? En doe je mee?

Vorig artikel Volgend artikel

Suggesties

1 Reactie

  • Reageer Claire 14 mei 2017 at 09:59

    Ahh wat een mooie challenge! Ik weet niet of ik echt een klager ben maar ik denk dat je het onbewust wel doet. Ik ga het eens proberen, dank voor de tip! Ben benieuwd hoe de challenge je is vergaan 🙂

  • Laat een reactie achter