Inzicht Zen denken

Geef mij maar een hutje op de hei

Geef mij maar een hutje op de hei

Ik sta in een propvolle trein die vertraging heeft. Met mij zijn er nog een hoop mensen die net als ik snakken naar frisse lucht en ruimte. Terwijl de trein met moeite voortbeweegt, begin ik te dromen van een plek hier ver vandaan.

Er was een tijd waarin ik bijna een uur moest fietsen om op school te komen. Door weer en wind en soms, als ik daar zin in had, met mijn ogen dicht. Want in dat uur kwam ik toch niet veel meer leven tegen dan een paar koeien en enkele automobilisten en fietsers. Als ik mij ’s ochtends vroeg niet wakker genoeg voelde om aan de dag te beginnen, kon ik op de fiets nog heel even verder ‘snoozen’ door mijn ogen te sluiten. En op de terugweg liet ik langzaam de dag aan mij voorbij razen.

Verloren tijd

Het beeld dat ik nu heb van die tijd is wel wat romantischer dan hoe ik het in de werkelijkheid heb ervaren. Zo voelde ik me toen soms behoorlijk geïsoleerd van de buitenwereld. De dichtstbijzijnde stad was redelijk dichtbij (veertien kilometer), maar toch ging ik daar niet vaak heen, want dan moest ik een eind fietsen of de auto pakken. Een groot verschil met waar ik nu woon. Deze plek is namelijk wél van alle gemakken voorzien. Met een tandarts vlak voor de deur en de supermarkt op een paar honderd meter afstand.

Je zou zeggen dat ik mij niet veel meer kan wensen en toch begin ik ook aan het leven in de stad te twijfelen. Er zijn zo veel mensen om mij heen die allemaal zo snel mogelijk van A naar B proberen te komen: dat maakt het behoorlijk stressvol. Daarnaast is het moeilijk om hier niet aan mee te doen. Het lukt mij dan wel steeds beter om mij niet op te winden over een paar minuten vertraging, maar nog steeds voelt het als verloren tijd.

Mallemolen

Als ik eerlijk ben, wordt de dromer in mij de laatste tijd steeds sterker. Is dit wel het leven dat ik wil leiden? Wil ik altijd in die mallemolen meegaan? Ik probeer me niet op te laten jagen, maar hoe goed ik dat ook probeer, ik word toch beïnvloed door deze snelle levensstijl. Nee, geef mij dan maar een hutje op de hei. Waar je de tijd hebt om je thee werkelijk te proeven, te dagdromen, je af en toe eens flink uit te rekken en een diepe zucht te nemen.

Droom jij ook van een leven in de natuur?

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Irene
    26 januari 2018 at 09:42

    Ik droom daar ook vaak van. Liefst een plekje met de zee in de buurt. Ook al heb je dan ook sowieso je problemen en beslommeringen, ik denk dat het leven een heel stuk makkelijker is. Rustiger, minder gehaast.

  • Reply
    Laura
    26 januari 2018 at 15:47

    Het lijkt mij zoooo heerlijk. Een rustig plekje voor ons en de dieren. Minder stadse verplichting. Een knus klein huisje met veel ruimte buiten. Ik droom hier al heel lang van….heerlijk om te dromen. Vooral ook omdat het ver weg is van alle ‘moetjes’. En dicht bij de plek waar ik het liefste ben. Ach misschien romantiseer ik het ook…maar dromen mag toch?

  • Reply
    Eva
    29 januari 2018 at 21:37

    Ik zou dat ook echt het allerliefste doen, maar dan dus ook nog wel in de buurt van een stad zodat de boodschappen (en andere bijkomstigheden) gewoon gedaan kunnen worden. Alhoewel ik het allerallerliefste nog totaal zelfvoorzienend zou willen zijn, maar totdat dat zo is, is een supermarkt in de buurt wel handig 😉

  • Reply
    Lotte
    5 februari 2018 at 21:12

    Ik roep al jaren dat ik het liefst in een hutje op de hei zou wonen. Gedeeltelijk uit gekheid, maar er zit zeker een kern van waarheid in die voortkomt uit mijn behoefte om te onthaasten. Ik kijk ook elke week weer met veel bewondering naar ‘Floortje naar het einde van de wereld’. Hoewel ik graag van mezelf denk dat ik dat ook zou kunnen, ben ik denk ik toch teveel gebouwd voor het gemak. Af en toe een beetje aan zo’n leven ruiken is wel fijn.

  • Reply
    Juliët
    17 december 2018 at 13:47

    Wat fijn om te lezen !! Zoveel herkenning. Ik ben opgegroeid op een boerderij. Het leven was heel sober en natuurlijk wenste ik als kind en zeker als puber wel eens anders, nu denk ik wat ben ik blij dat ik zo ben opgegroeid. Ik voelde me in grotere steden ook altijd een soort van dom popje wat niet in de maat meeliep. De eindeloze lange rechte weg af fietsen naar de middelbare school is ook zo’n herinnering die ik met je deel. Ik geloof niet perse dat het leven beter was, maar ik geloof wel dat er veel meer tijd op een dag was met ‘niks’ waardoor onze geest tijd had om alles te verwerken en het leven te kunnen bijbenen. Een gevoel dat ik nu (dichter bij de stad, een luxer leven, vanalles moeten) heel regelmatig mis.

    Ik weet dat dit artikel oud is, maar misschien lees je het nog.

    • Reply
      Lisa
      17 december 2018 at 16:47

      Hi Juliët, fijn om te horen dat je je in mijnn verhaal herkent. Bijzonder hoe je later als je ouder wordt anders over bepaalde dingen kunt gaan denken. Bedankt voor je mooie reactie!

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.